BAZEN…

Hüzün basar bazen…

İnce bir bulutun karanlık, ipeksi görünümü sarar baştan sona.

Hiçbir yere sığmaz gönül hiçbir yerde rahat edemez. Geceler, eskisinden daha uzun gündüzler, devrini tamamlayamacak kadar yorgun olur…

Gitmek…

Her daim akılda bulunan bir eylem olarak kalırken, gidilmek için seçilecek yönde de koca bir soru işareti durur

“NEREYE?”

Yürek sıkıntılı, yürek ağlamaklı…

Sanki etrafını saran duvarlar demirden örülmüş modern bir kafes gibidir. Pencerelerden içeri giren zehri soluyup, aynada ki yansımalarda usul usul kendi ölümüne şahit olur. Etrafını çepeçevre kuşatan hüznünü dağıtmak için kullanacağı hiçbir şeyinin olmaması üzerine ağlar, sızlar…

Ağlamak…

Yeterli gelmez çoğu zaman…

Bağırmak, avazının çıktığı kadar bağırıp atmak istenir tüm sıkıntılar ama boğaz düğümlenmiştir, asi gelir bedene susar, susar…

El asidir, akıl asidir…

Kıpırdamaz…

Düşünceler, birbiri ardına dizilip sıkıştırmaya başlar sonrasında

“NEDEN?”

Hiç akla gelmeyen bir yığın dert, saklandıkları derinliklerden fırlayarak varlıklarıyla baştan çıkarır gözyaşlarını. Yanaklarda oluşan çizgilerin her biri,  geçmişin acı bir simgesidir…

Yürek sıkıntılıdır, daha çok hüzne daha çok gözyaşına gebedir, cevabı olmayan birçok sorunun gölgesi altında gitgide soluk alamayacağının farkına varır…

Umutları vardır bir yerlerde, yeşile bağlayacağı umutları… Sessiz geçen gecenin karanlığında kaybolan nankör umutları…

Gece avcıları; karanlık ve hüzün onları da çalmıştır.

İçten içe bir sorgu hâkiminin sesi duyulur derinlerden, çok derinlerden

“NEREDE?”

Bir bir açılır mazinin eski defterleri. Sayfaları arasında kuru çiçeklerin, soluk resimlerin bulunduğu unutulmayan, unutulamayacak mazi yüzüne haykırırcasına sorar

“ NE OLDU?”

Kayıp bir cevaptır sorunun karşılığı. O da mazinin bir kenarında yıllarca öksüz kalmıştır. Yasa boğulur, acıtır içini. Kontrolden çıkan bir yangın adım adım sürükler lavların içine. Demirden kafesin sessiz feryatları, kendi sesine karıştığında nasılda bir bıçak saplanmıştır sırtına

“ACI”

İçinden kopan bir şeylerin kayıp dünyalardan duyulan çığlıkları kulaklara ulaştığında…

 Bir tek gece yakıştırılır gönül’e artık bir tek dolunay bir tek yıldız…

Yanaklardan süzülen iki damla yaş yorgundur bundan sonra

“BİTMİŞTİR”

Zaman geçtikçe sorunlar şekillenir…

Aciz kalmak yakıştırılamaz bir türlü. Ayağa kalkmak, ileriye bakmak, sınırları aşmak gerekir. Yalnız gecelerden güneşe doğru uzanma vakti gelmiştir.

Yürek kıpırtılı, yürek sevdalı yaşama

“TUT  ELİMİ”

İhanet hançerleri hayal olup bilinmeyen âlemde kaybolurken gözler hüzünleri yolcu etmeye başlar. Acıya sürgün beden hafifleyerek kuş gibi havalanır. Fırtınalar huzurlu bir dinginliğe ulaşınca baharı karşılamak kadar güzeldir aslında hayat…

Dudak kenarındaki büzülme açılır yavaş yavaş.

Tebessüm çiçekleri yüce dağların karını eritecek kadar sıcak ve sevgi dolu güzelliğe ulaştığında…

Sınırlar aşılmış, duvarlar yıkılmıştır artık…

“HOŞGELDİN”

Gülnaz Hasköy

Audio clip: Adobe Flash Player (version 9 or above) is required to play this audio clip. Download the latest version here. You also need to have JavaScript enabled in your browser.